Łosoś teriyaki

Nie jest to skomplikowane danie, ale ze względu na przygotowanie ryżu (który doskonale równoważy słony smak łososia) wymaga więcej czasu, niż mogłoby się wydawać. Tak czy siak, da się je zrobić w niewiele ponad godzinę, a naprawdę warto!

Teriyaki można zrobić samemu (z mirinu, sake, cukru i sosu sojowego) lub kupić gotowe.

Łosoś teriyaki:
(inspirowany przepisem Just One Cookbok)

2 szklanki japońskiego ryżu
2 i 1/2 szklanki wody
mieszanka z 4 łyżek octu ryżowego, 2 łyżeczek cukru i 1/2 łyżeczki soli
około 900-gramowy filet z łososia ze skórą
sól, pieprz
4 łyżki mąki
2 łyżki masła
odrobina oliwyokoło 6-8 łyżek sosu teriyaki

Przygotowanie ryżu do gotowania:
Ryż umieścić na sitku i płukać zimną wodą, do momentu aż będzie czysta. Przełożyć do garnka, zalać wodą i odstawić na 30 minut. Następnie odsączyć przez sitko i zostawić na 15 minut (by pozbyć się nadmiaru wody).

W tym czasie przygotować łososia - zdjąć skórę, opłukać i osuszyć filet, a następnie pociąć go na kawałki w liczbie i rozmiarze według własnego uznania. Filety przyprawić z obu stron solą i pieprzem, a następnie oprószyć mąką (dzięki temu powstanie delikatna panierka. Ponadto,jak mówi autorka przepisu: By coating the fish with flour we keep nice umami and juice inside. ;) ).

W garnku połączyć ryż i 2 i pół szklanki wody. Zagotować pod przykryciem na średnim ogniu. Można szybko zerknąć do środka, by upewnić się, czy woda się gotuje. Wówczas zmniejszyć ogień i gotować przez 12-13 minut. Zerknąć do środka, by upewnić się, że ryż wchłonął wodę. Jeśli nie, zostawić na kolejnych kilka chwil.
Zdjąć z ognia (nadal pod przykryciem) i odstawić na 10 minut. Następnie przełożyć do miski i doprawić mieszanką octu, cukru i soli. Wymieszać drewnianą łopatką.

Kiedy ryż się gotuje, rozgrzać masło i oliwę na średnim ogniu. Położyć filety i smażyć około 4 minut, aż spód się zarumieni. Dodać 2 łyżki sake lub sherry, przykryć patelnię i smażyć kolejne 4 minuty lub aż do momentu, kiedy mięso będzie usmażone w środku. Podczas smażenia można przewrócić na drugą stronę. Zdjąć z patelni i rozgrzać na niej sos teriyaki. Kiedy się zagotuje, położyć łososia i polać go z wierzchu, a następnie smażyć do momentu kiedy sos zgęstnieje.
Podawać od razu w towarzystwie ryżu.

Bon appétit !

Śladem filozofa

Drugi dzień w Kioto (a 15. dzień naszej wyprawy) spędziłyśmy podążając trasą, która nazywana jest ścieżką filozofii. Ciągnie się wzdłuż kanału obsadzonego drzewami wiśni. Wiosną jest to jedno z bardziej popularnych miejsc na hanami w Kioto. Kanał wybudowano w epoce Meiji w celu zasilenia pierwszej elektrowni wodnej. Co ciekawe, jest połączony z Biwa - największym słodkowodnym jeziorem Japonii. Trasa zyskała miano ścieżki filozofii, ponieważ każdego poranka zmierzał nią na uczelnię Nishida Kitarō - znany japoński filozof, w pierwszej połowie XX wieku wykładający na uniwersytecie w Kioto.

Początek trasy znajduje się w Higashiyamie, nieopodal Srebrnego Pawilonu. Jego budowę zlecił shogun Ashikaga Yoshimasa. Miała powstać na wzór Kinkakuji (Złotego Pawilonu), czyli posiadłości jego ojca, Ashikagi Yoshimitsu. Końcem XV wieku powstał więc Ginkakuji, początkowo jako rezydencja Yoshimasy. Po jego śmierci (niedługo po rozpoczęciu prac nad budowlą) przemianowano pawilon na świątynię buddyjską.

Srebrny Pawilon i karesansui - ogród suchego krajobrazu, skomponowany ze żwiru, piasku i kamieni.

Świątynia leży w pięknym ogrodzie, o którym pisałyśmy w tym poście. 

Przy drodze prowadzącej do Srebrnego Pawilonu natknęłyśmy się na taką niespodziankę;)

すてき~

I znów wróżby! Pudełko stało przy ulicy prowadzącej do Srebrnego Pawilonu. Za jedyne 100 jenów można przekonać się, w jakich barwach przedstawia się nasze życie miłosne;)

W poszukiwaniu cykad.

Kolejnym przystankiem na naszej trasie była ukryta w lesie świątynia Hōnen. Warto zajrzeć tam ze względu na spokojną atmosferę i zdecydowanie mniejszą liczbę zwiedzających (my byłyśmy tam zupełnie same!). Główną atrakcją tego miejsca jest piękny ogród i okazała brama pokryta grubą strzechą.

Po przejściu przez bramę po prawej i lewej stronie zobaczyłyśmy kopce usypane ze żwiru i piasku. Podobno co 4-5 dni widniejące na nich wzory są układane na nowo.

Zawędrowałyśmy w końcu chyba niemal na przedmieścia Kioto, dość zresztą urocze.

Zboczyłyśmy więc ze ścieżki filozofii i odbyłyśmy daleką podróż autobusem - do Złotego Pawilonu. Tłumy były tak duże, że ciężko było robić zdjęcia.

Wracając na stację, zatrzymałyśmy się w Pontochō (gdzie dał się słyszeć język polski!). Zmęczone zaczęłyśmy szukać miejsca na kolację. Kiedy stałyśmy przed wystawą jednej z restauracji, podziwiając woskowe imitacje oferowanych przez nią potraw, ze środka wyłonił się kucharz i zaciągnął nas do środka. Byłyśmy tam jedynymi gośćmi.

Woskowe jedzenie !

A tu już prawdziwe;)

Staramy się nie cofać przed kulinarnymi wyzwaniami, ale maki z gorzką ikrą dorsza (po lewej) trochę nas przerosły.

hot or not? - Szanghaj

Stylizacji z Chin ciąg dalszy. Najwięcej udało nam się złapać na kliszy w czasie odpoczynku na ławce przy East Nanjing Road - mocno zatłoczonej ulicy handlowej. Jak widać, królowały sukienki! W dzielnicy Pudong przeszłyśmy z kolei na skróty przez centrum handlowe przy Diamond Avenue, natrafiając przy okazji na małą wystawę zorganizowaną przez markę Louis Vuitton.

Smutna panda. I słusznie, na jej zrobienie zużyto tyle skóry...

Kameleon.

Odniosłyśmy wrażenie, że w Azji bardzo popularne są buty podobne Crocksom. Na zdjęciu u góry w różowej odsłonie:)

Hm?;)

Mniej lokalny akcent, ale Patrick Dempsey zawsze stylowo;)

??;)

I na koniec nasze morskie stylizacje.